Κουράστηκα να...

Κουράστηκα να πιστεύω σε χιμαιρικούς ανεκπλήρωτους έρωτες, είναι ψυχοφθόρο να περιμένω πράγματα, ενώ η πραγματικότητα είναι διαφορετική και συνάμα σκληρή. Back to reality, και σκληρή προσπάθεια "απεξάρτησης" από πρόσωπα που μου προκαλούν στενοχώρια αντί χαρά.

Νίκος Δήμου

Σήμερα ανακάλυψα το εξαιρετικό blog του Νίκου Δήμου αλλά αναρωτιέμαι γιατί δεν είναι ενεργό από το 2006 μέχρι σήμερα.

Και μερικές σκέψεις ακόμη...

Καθώς επιστρέφω από τη δουλειά κάθε απόγευμα, περνάω από ένα από τα ελάχιστα παρκάκια που υπάρχουν στην περιοχή μας. Χθες μύριζα το φρεσκοκουρεμένο γκαζόν, πόσο μου αρέσει η μυρωδιά αυτή. Σε συνδυασμό μάλιστα με το άρωμα του γιασεμιού, μου προκαλεί μια αίσθηση ανακούφισης...

Λίγο πριν σχολάσω

Αυτές οι στιγμές που απομένουν μέχρι το σχόλασμα, ειδικά στην περίπτωση που δεν έχεις δουλειά όπως καλή ώρα εγώ τώρα, μοιάζουν να στέκονται μετέωρες, ακούνητες κι αγέλαστες, στάση προσοχή. Κοιτώ το ρολόι του υπολογιστή και μου φαίνεται πως ο χρόνος έχει σταματήσει, πως τα λεπτά δεν περνούν. Αργοκυλούν τα λεπτά μέχρι να δείξει το καντράν το ελπιδοφόρο μήνυμα. Πέντε η ώρα. Έι ωωπ, τους ζυγούς λύσατε. Και μετά σπίτι μου σπιτάκι μου, που ευτυχώς είναι κοντά στη δουλειά. Όπερ σημαίνει ότι και με τα βαριά χιόνια, κάνω ένα σλάλομ και τσουπ έρχομαι.

27 Αυγούστου 2008 καλό ξεκίνημα

Μετά από πολλή σκέψη και παρότρυνση ενός συναδέλφου μου, αποφάσισα να δημιουργήσω αυτό το blog. Μου αρέσει πολύ το διάβασμα και αυτήν την εποχή διαβάζω το εξαιρετικό βιβλίο Ιρίνα του Κωνσταντίνου Κοτάκη, από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Καλογραμμένο, με ενδιαφέρουσα πλοκή που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.