Καλή εβδομάδα κι ας έχει κρύο και χάθηκε η λιακάδα

Άλλο ένα μοναχικό και θλιμμένο σαββατοκύριακο πέρασε. Νόμιζα πως το facebook θα ήταν μια κάποια λύσις στη μοναξιά μου, αλλά πλανήθηκα οικτρώς. Ίσως ταιριάζει σε μικρότερες ηλικίες.Τι με νοιάζει αν ο τάδε μου έστειλε ένα εικονικό γλυκό! Θέλω από σήμερα να αρχίσω να προσέχω περισσότερο εμένα, να κάνω διάδρομο και το απόγευμα και να κάνω κάτι να προσπαθήσω να μη στενοχωριέμαι τόσο πολύ. Βαλαντώνω στο κλάμα κάθε μέρα. Πρωί στο σπίτι, κατά τη διάρκεια της ημέρας στη δουλειά (όταν δεν έχω δουλειά και σκέφτομαι διάφορα), αλλά περισσότερο όταν επιστρέφω σπίτι. Πολλή μοναξιά, και καθώς κάνω απολογισμό της ζωής μου πολλή απογοήτευση. Και μια μικρούλα αχτίδα φωτός (έστω και δανεική και όχι απλόχερα δοσμένη) που είχα στη ζωή μου, πάει κι αυτή. Αλλά ας μη μιζεριάσω άλλο. Είναι Δευτέρα, επιτέλους λίγο κρυάκι, ξεκινά μια καινούργια εβδομάδα, έρχονται γιορτές... Παρά την απογοήτευσή μου για τα πράγματα που δεν πραγματοποιήθηκαν, στο βάθος νιώθω αισιοδοξία και ελπίδα. Και προσεύχομαι για καλύτερες μέρες. Με βοηθάει πολύ η προσευχή. Μου δίνει κουράγιο και ελπίδα.

Αισιοδοξία, άγγελέ μου

Όσο κι αν στενοχωριέμαι για διάφορα πράγματα, όσο και αν με θλίβουν κάποιες καταστάσεις (που μοιάζουν αδιέξοδες), όσο κι αν όλα αυτά μεγεθύνονται όταν επιστρέφω σπίτι μετά τη δουλειά, ωστόσο το πρωί - κάθε πρωί αισιοδοξώ. Ξυπνάω νωρίς. Αρχικά μέσα στη θολούρα του μισοξύπνιου ορμάνε πάνω μου οι σκέψεις και τα γεγονότα. Όλα μαζί, και ο επανερχόμενος σκεπτικισμός για τις λάθος επιλογές στη ζωή μας. Α, λέω, στον εαυτό μου, για σήκω απ' το κρεβάτι και όρμα στον διάδρομο και άσς τις κλαούρες. Και έτσι γίνεται. Βάζω δυνατά μουσική (καλά όχι και να ξεκουφάνω τους λατρευτούς μου γείτονες), ΚissFM συνήθως, και αρχίζω το περπάτημα. Κάνω γύρω στη μία ώρα. Και όσο κάνω, οι αρνητικές σκέψεις εξανεμίζονται και φεύγουν μακριά. Το μυαλό μου συγκεντρώνεται στο περπάτημα και τη μουσική που ακούω (παίζουν φαντάζομαι και τον ρόλο τους οι ενδορφίνες) και σιγά-σιγά τα πράγματα νομίζω ότι παίρνουν τις πραγματικές τους διαστάσεις, μου φαίνονται πιο αντιμετωπίσιμα, λιγότερο τραγικά. Τότε πραγματικά νιώθω κοντά μου, τον φύλακα-άγγελό μου, την Αισιοδοξία. Και αν και έχω συμπληρώσει τη μια ώρα γρήγορου βαδίσματος, πιέζω τον εαυτό μου να κάνει λίγο ακόμα. Παίρνω έτσι θάρρος, και λέω θα την παλέψεις και σήμερα. Και τότε με κατακλύζει ένα πλούσιο συναίσθημα ευφορίας, που διώχνει κάθε μαυρίλα. Όταν κατεβαίνω από τον διάδρομο, είμαι καταϊδρωμένη, αλλά ευχαριστημένη.
Σήμερα πήρα μιαν απόφαση και θέλω να μείνω πιστή σε αυτή και να την τηρήσω (δεν είμαι και πολύ σταθερός χαρακτήρας είναι αλήθεια). Και αυτό θα το κάνω επειδή δεν θέλω να πικραίνομαι καθημερινά από αδιέξοδες καταστάσεις, που δεν μου προσφέρουν τίποτα. Αποφάσισα να δω τα πράγματα όπως είναι και όχι μέσα από μαγικούς καθρέφτες και εξιδανικευμένα. Και κυρίως να ζήσω τη δική μου ζωή και όχι στη σκιά της ζωής των άλλων.

Σήμερα 1 Νοεμβρίου 2008 συμπληρώνονται δύο χρόνια από τον θάνατο της μητέρας μου. Πιστεύω πως τα αγαπημένα μας πρόσωπα, ακόμα και εν απουσία ζωής, ζουν μέσα μας. Κι εγώ την κουβαλάω μέσα μου τη μητέρα μου, με την οποία ποτέ δεν είχα πάρα πολύ στενές σχέσεις, ωστόσο τώρ που χάθηκε συνειδητοποίησα ότι την αγαπούσα. Νιώθω ορφανή πραγματικά. Πιστεύω πως μόνο σαν χάνει κάποιος τη μάνα του νιώθει ορφάνια. Θα πάμε κάποιοι λίγοι συγγενείς στο νεκροταφείο. Δεν ήθελα αρχικώς. Νιώθω άβολα σε τέτοιες περιστάσεις. Κυρίως δεν αντέχω τα σχόλια συγγενών, που είναι εξαφανισμένοι όλο τον υπόλοιπο καιρό. Αποφάσισα τελικά να πάω όμως. Να μην αφήσω μόνο τον πατέρα και τον αδελφό μου. Δυστυχώς, ο σύζυγός μου δουλεύει και σήμερα και δεν θα μπορέσει να με συνοδεύσει.Αν και το πρωί ξύπνησα κακόκεφη και προβληματισμένη, στην πορεία συνήλθα. Περπάτησα για περίπου 1 ώρα στον διάδρομό μου και μετά βγήκα έξω και αγόρασα ένα παντελόνι και μία μπλούζα. Ένιωσα καλύτερα. Ελπίζω όλα να κυλήσουν ομαλά γιατί ο 75χρονος ντάντη είναι νευρικός και φωνακλάς και αρπάζεται με το παραμικρό.Τόσο χρόνών είμαι, έχω σπουδάσει, παντρεύτηκα και δεν είμαι έγκυρη για εκείνον. Φεύγω.