Αδιόρθωτη ανεργία

Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2008

Επιτέλους ξημέρωσε. Είχα μεγάλη ανάγκη να γράψω για αυτό που με απασχολεί περισσότερο αυτόν τον καιρό. Το φάντασμα της ανεργίας. Διότι η εκδοτική εταιρεία στην οποία εργάζομαι ως διορθώτρια δεν πηγαίνει καλά, γεγονός που αποδεικνύεται από τις απολύσεις (πρώτο κύμα τον Ιούλιο, δεύτερο κύμα χθες και έπεται συνέχεια και αν όλα ΔΕΝ πάνε καλά, κλείσιμο τον Φλεβάρη). Προς το παρόν, δεν ήμουν ανάμεσα στους απολυθέντες συναδέλφους. Αργότερα, όμως; Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Μέχρι το 2001 τα πράγματα σχετικά με τη δουλειά μου πήγαιναν αρκετά καλά. Από το 1988 έως το 2000 είχα δουλέψει ως διορθώτρια και επιμελήτρια ύλης σε πολλά περιοδικά και εκδοτικούς οίκους. Οι αμοιβές δεν ήσαν ποτέ ιδιαίτερα ικανοποιητικές, με αποτέλεσμα να αλλάζω εργασία (αποχωρώντας οικειοθελώς), αναζητώντας κάτι καλύτερο. Ώσπου το 2000 προσλαμβάνομαι σε μεγάλο εκδοτικό οργανισμό για να εργαστώ ως επιμελήτρια ύλης σε ταξιδιωτικούς οδηγούς. Ο μισθός - τότε- ήταν πολύ καλός, ήτοι 1.100 ευρώ, ενώ άψογο ήταν και το εργασιακό περιβάλλον. Και εκεί ηρέμησα κάπως όσον αφορά την αναζήτηση εργασίας. Ώσπου, κατά τον Νοέμβριο του 2001 αρχίζουν οι... προγραφές του Σύλλα, δηλαδή ομαδικές απολύσεις. Σε μία ημέρα θυμάμαι είχαν απολυθεί καμιά τριανταριά άτομα. Και επειδή η πανίσχυρη εκδοτική εταιρεία είχε υπερβεί το 2% οριζόμενο από τον νόμο ως επιτρεπόμενο όριο απολύσεων, είχε "επιδοτήσει" την απόλυσή μας, δίνοντάς μας διπλή αποζημιώση ούτως ώστε η απόλυσή μας να φανεί ως παραίτηση. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα εργάστηκα ως επιμελήτρια και πάλι σε εγκυκλοπαίδεια γνωστού εκδοτικού ομίλου. Εκεί έμεινα άφωνη με το εύρος της αμαθείας νεαρών αποφοίτων του τμήματος ΦΠΨ της Φιλοσοφικής που δεν ήξεραν πώς κλίνεται το όρος και ο όρος, για να αναφέρω ένα μόνο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κάποια στιγμή η "αναβάθμιση" της εγκυκλοπαίδειας ολοκληρώθηκε και βρέθηκα να αναζητώ και πάλι εργασία. Απασχολήθηκα (με "μαύρη" αμοιβή) σε εκδοτική εταιρεία που εδρεύει στη Δάφνη, όπου (μολονότι είχε πάψει η κυκλοφορία της δραχμής ως νομίσματος) η πληρωμή γινόταν με τη λέξη ΜΙΑ ΔΡΑΧΜΗ ΚΑΙ ΕΙΚΟΣΙ ΛΕΠΤΑ Η ΛΕΞΗ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ 2 ΔΡΑΧΜΕΣ Η ΛΕΞΗ. Έβγαινε κάποιο ποσό τέλος πάντων και γινόταν η μετατροπή του σε δραχμές. Όμως, για να πάρω τέλος πάντων το ποσό αυτό, που δεν ήταν και μεγάλο (ψίχουλα μεταξύ μας), έπρεπε να περάσουν 15 ημέρες από την έκδοση του εντύπου, που πολλές φορές συνέβαινε να εκδοθεί μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα από τότε που το είχα διορθώσει. Οπότε παρακαλούσα για να πάρω έστω και τα ελάχιστα αυτά χρήματα. Ακολούθησε ένα διάστημα που εργάστηκα ως διορθώτρια πάλι σε γυναικεία έντυπα εταιρείας εκδοτικής στον Άγιο Δημήτριο. Η αμοιβή 800 ευρώ, ενώ οι υπερωρίες επί μία εβδομάδα (κάθε μήνα που έκλεινε το έντυπο, δηλαδή ήταν έτοιμο προς έκδοση) φυσικά απλήρωτες. Το εργασιακό περιβάλλον, το λιγότερο που μπορώ να πω, για να το περιγράψω κομψά, ήταν χάλια μαύρα (από συμπεριφορά συναδέλφων-Βυζάντιο [να βγαίνεις από την πόρτα και να νιώθεις το ακόντιο καρφωμένο στην πλάτη] μέχρι αθυροστομίες εργοδότη - η γκλαμουριά μάς μάρανε και η δηθενιά), για να μην αναφερθώ στη βρωμιά του χώρου και στην ύπαρξη ΜΙΑΣ ΜΟΝΟ ΤΟΥΑΛΕΤΑΣ ΓΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ 25 ΓΥΝΑΙΚΩΝ.Για να πω την αλήθεια, εκεί υπέφερα πραγματικά. Έφυγα τρέχοντας, μόνο ΑΕΡΑ δεν φώναζα. Άρχισα πάλι να ψάχνω για δουλειά με τη Χρυσή Ευκαιρία στο χέρι, όπως κάθε φορά που έψαχνα για δουλειά. Τελικά, βρήκα την τωρινή μου δουλειά εδώ στη Δάφνη που μένω. Ο μισθός πάλι 800 ευρώ για να διορθώνω αρχικά δύο έντυπα εβδομαδιαία. Στη συνέχεια τα έντυπα αυξήθηκαν σε οκτώ. Το εργασιακό περιβάλλον το καλύτερο που είχα ποτέ, πολύ καλά παιδιά οι συνάδελφοι, με χιούμορ και καλή διάθεση. Και η δουλειά είχε τον ρυθμό της. Άλλες ημέρες πανικός, άλλες νηνεμία. Ώσπου από τον Ιούλιο που έγιναν οι πρώτες απολύσεις άρχισαν τα κακά μαντάτα. Οι σελίδες των εντύπων μειώνονταν, προσφάτως έκλεισε ένα νιόβγαλτο περιοδικό της εταιρείας, ενώ επίκεινται και άλλες απολύσεις όπως ανέφερα στην αρχή.
Ειλικρινά, έχω απογοητευτεί πολύ από τον εκδοτικό χώρο και έχω κουραστεί. Όύτε είχα ποτέ "κονέ" και γνωριμίες για να τρουπώσω κάπου και να έχω το κεφαλάκι μου ήσυχο. Ίσως αν είχα πάρει εγκαίρως το πτυχίο μου της Φιλοσοφικής στα 4 χρόνια να είχα διοριστεί. Κατά βάθος, όμως, δεν ξέρω εάν ήθελα να ασχοληθώ με την εκπαίδευση. Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού το έβλεπα με ιδιαίτερη υπευθυνότητα. Δεν ήθελα να γίνω καθηγήτρια μόνο και μόνο για να είμαι εξασφαλισμένη διά βίου. Κι όμως, αν το είχα κάνει τότε, δεν θα έτρεχα τώρα. Τέλος πάντων, ας μη μελαγχολήσω τώρα. Θα πάω να κάνω διάδρομο κανένα μισάωρο να "ανέβω" ψυχολογικά. Καλημέρα!

Λατρεμένοι μου γείτονες... και ο κάδος-φάντασμα

Πόσο πολύ μου χαλάει τη διάθεση πρωί πρωί να βλέπω κατσουφιασμένα πρόσωπα (όχι νυσταγμένα, ΚΑΤΣΟΥΦΙΑΣΜΕΝΑ) και ξινισμένες μούρες σαν κακοφορμισμένα σπυριά δεν λέγεται. Πρωί είναι, ξημέρωσε μια καινούργια μέρα (εμπρός στον δρόμο που χάραξε η Σκάρλετ, you know "Gone with the wind"), χαμογέλα και λίγο άνθρωπέ μου. Εντάξει, σε καταλαβαίνω έχεις βάσανα, σκοτούρες, οικονομικό πρόβλημα χοντρό (εδώ που τα λέμε βρες μου έναν που να μην έχει και μετά έλα και πες μου. Σήμερα, π.χ. έχω να περάσω τη μέρα με πέντε ευρώ. Και αν δεν μου δώσουν αύριο τα έναντι που ζήτησα από τη δουλειά, κλάφτα και άστα, αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία), αλλά με το σαγόνι να σαρώνει το ρείθρο θα τα λύσεις; Πες μια καλημέρα στον γείτονά σου (τσάμπα είναι από τα λίγα μαζί με τον αέρα που αναπνέουμε που έχουν μείνει στο τσάμπα), σκάσε λίγο το σφιγμένο χείλι (από το σφίξε σφίξε θα τα καταπιείς καμιά μέρα τα χείλια σου κακομοίρηηηη) και μην είσαι με το που βγαίνεις από την σομόν πολυκατοικία σου με το ζωνάρι λυμένο για καβγά. Ναι, ναι, σ' έχω τσεκάρει από το μπαλκονάκι μου που ποτίζω τα λουλούδια μου, που βγαίνεις σκυφτός, καμπουριαστός σχεδόν και κοιτάς πρώτα πρώτα πάνω κάτω στον δρόμο, με καχύποπτο βλέμμα και την τσαντίλα να σου βγαίνει απ' τα αυτιά. Το βλέμμα του δραγάτη. Τι έγινε ρε παιδιά, μπήκε κανείς στο τσιφλίκι ν' αρπάξει το βιος μας; Άντε κι από καμιά γωνιά θα σκάσει μύτη κι ο Ανέστης Βλάχος με το κουμπούρι να σαπίσει τον εισβολέα. Εν προκειμένω τη γειτόνισσα που θα βγει με ρόμπα και σουρνάμενη παντόφλα να πετάξει (με το γνωστό ακροβατικό στο πεντάλ) τα σκουπίδια στον κάδο. Ναι, γείτονα μουρτζούφλη, κι αυτή την αθώα γραία την κοιτάς με μισό μάτι. Μήπως σ' ενόχλησε ο θόρυβος από το κλείσιμο του καπακιού; Θα κάνω παράπονα στον δήμαρχο να βάζει αθόρυβα καπάκια από δω και στο εξής. Γιατί εσύ, ήσυχο ανθρωπάκι που όλο το σαββατοκύριακο τη βγάζεις στο μπαλκόνι, ήσυχο κι αμίλητο (αλλά σκύβεις όλο περιέργεια προστατευμένο από τη μονίμως κατεβασμένη τέντα να δεις αν διαπιστώσεις ασυνήθιστη κίνηση στο στενό - δεν παίρνεις και καμιά επαναληπτική Μπενέλι να βαράς στο ψαχνό ό,τι κινείται;), ενοχλείσαι όταν σε ΜΗ ΩΡΑ κοινής ησυχίας βάζει κάποιος γείτονας δυνατά τη μουσική - και η μουσική δεν είναι σκυλιά που άδουν αλλά Σεζάρια Εβόρα. Σε ενοχλεί να βλέπεις ζωντανούς και χαρούμενους ανθρώπους γύρω σου. Κι όταν κάποτε υπέπεσα στο ολέθριο σφάλμα να σου πω με χαμόγελο καλημέρα, χάριν της καλής γειτονίας (μια που είσαστε καινούργιοι στην ταπεινή γειτονιά μας και στην λαμπικαρισμένη πολυκατοικία σας με τα μπαλκόνια-γήπεδα), άφησες ένα light μούγκρισμα να το πω, γάβγισμα να το πω, όχι όχι, το βρήκα, άφησες έναν δυσκοίλιο ήχο να υπερσκελίσει το έρκος των (κίτρινων;) οδόντων σου. Παρακολουθείς και παρατηρείς τα πάντα πίσω από το φρούριό σου, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να κάνεις παρατήρηση. Σε ενοχλούσε και ο κάδος μπροστά από την πολυκατοικία σου (που νομίμως είναι η θέση του εκεί) και ένα βράδυ (που δεν έβρεχε) έπιασες και τσιμεντάρισες τη θέση (ποιον νομίζεις πως κοροϊδεύεις ρεεεε;) και απομάκρυνες τον κάδο τσουλώντας τον φάτσα κάρτα στο σπίτι που μένουν στοιβαγμένοι πέντε πέντε κάτι έρμοι Ιρακινοί (που ήδη έχουν άλλον έναν μπροστά τους). Νόμιζες πως κανένας δεν σε έβλεπε, αν και κοίταζες κάθε λίγο και λιγάκι με το υφάκι Αρτέμη Μάτσα μπας και σε βλέπει κανένας. Σε έβλεπα εγώ όμως. Δεν είπα τίποτα και ούτε σε έβγαλα φωτογραφία με το κινητό, κάτι που θα μπορούσα κάλλιστα να είχα κάνει εάν ήμουν ρουφιάνα. Αν, όμως, ήσουν εσύ αυτόπτης μάρτυρας σε ανάλογη περίπτωση, το εκατό θα είχες φωνάξει. Ανθρωπάκι, ε ανθρωπάκι, που είσαι έτοιμος να ορμήσεις αν έστω και αν για λίγα λεπτά παρκάρει κάποιος χριστιανός το αμάξι του στην είσοδο της pilotis σου. Κατά τα άλλα σοβαρότης, πνεύμα και ηθική, πνεύμα και ηθική, αλλά τα σ' έχω τσεκάρει που όταν λείπει η συμβία σου παίρνεις το κινητό και το ταράζεις στα μηνύματα. Με το γνωστό ξινοσοβαρό ύφος του ξινοσοβαρού μαλάκα που είσαι. Περαστικά σου, γείτονα...