Ζυγαριά και επιλογή

Σχεδόν κάθε στιγμή της ζωής μας πρέπει να πάρουμε μιαν απόφαση, ξεκινώντας από το πιο απλό, τι ρούχα π.χ. θα φορέσουμε στη δουλειά. Πολλές φορές μένουμε σε καταστάσεις (περί ερώτων ο λόγος) ατελέσφορες, με προδιαγεγραμμένη πορεία (δεν έχει σημασία για ποιο λόγο είναι προδιαγεγραμμένη, σημασία έχει πως είναι) που τη λίγη - ελάχιστη χαρά που μας δίνουν την εξαργυρώνουμε (γιατί έχουμε εμπλακεί συναισθηματικώς και δεν μπορέσαμε να μείνουμε στο συμβόλαιο το αρχικό "μόνο να περνάμε καλά... κλινικώς"), με άπειρες στιγμές μοναξιάς, ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα, θλίψης για το ανεκπλήρωτο και ανεφάρμοστο πρακτικώς που μπορεί να είναι ακόμη και μία απλή βόλτα με τον αγαπημένο μας (εμείς τον αποκαλούμε έτσι, εκείνος θεωρεί τον εαυτό του εραστή και τίποτα), και μιας κατασπαρακτικής φθοράς καθώς προσδοκούμε το παραπάνω. Βέβαια, ο έτερος συμβαλλόμενος έχει εξαρχής οριοθετήσει την κατάσταση με τρόπο σαφή και κατηγορηματικό, ούτως ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Αυτό είναι το συμβόλαιο. Όταν όμως δεν μπορεί αυτός/η που νιώθει ερωτικό συναίσθημα να τηρήσει το συμβόλαιο, με αποτέλεσμα η κάθε του μέρα να είναι συνώνυμη της πίκρας, που δίνει διέξοδο σε ποταμούς δακρύων και καταιγιστικών παραπόνων, τότε έρχεται η στιγμή της απόφασης. Η ζυγαριά γέρνει προς τη μία και μοναδική απόφαση που θα απελευθερώσει το άτομο από την κατάσταση αυτή που δεν οδηγεί πραγματικά ΠΟΥΘΕΝΑ. Σπάει το συμβόλαιο, γιατί δεν του κάνει, και προχωρά. Θα πονέσει η απόφαση αυτή, όπως πονάει το νυστέρι. Όμως, θα φέρει και την ίαση. Θέλει θάρρος να πεις: Ε, όχι, λοιπόν, ΔΕΝ ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΑΛΛΟ. Ι am gone. (Απορία: Γιατί οι υποτιτλιστές των ταινιών τη μεταφράζουν "είμαι φευγάτος/η"; Ένα απλό "φεύγω" δεν είναι αρκετό και σαφές; Εντάξει, τον παίξαμε κι αυτόν τον ρόλο "κοριτσάκι με τα σπίρτα"- σέρνομαι κουρέλι του έρωτά μου. Άντε να δούμε και τι παίζει παρακάτω. Άντε να ξαναβγούμε στον κόσμο. Άντε να αποκαθηλωθούμε από τις καθηλώσεις που μόνοι μας δημιουργούμε.