Αδιόρθωτη ανεργία

Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2008

Επιτέλους ξημέρωσε. Είχα μεγάλη ανάγκη να γράψω για αυτό που με απασχολεί περισσότερο αυτόν τον καιρό. Το φάντασμα της ανεργίας. Διότι η εκδοτική εταιρεία στην οποία εργάζομαι ως διορθώτρια δεν πηγαίνει καλά, γεγονός που αποδεικνύεται από τις απολύσεις (πρώτο κύμα τον Ιούλιο, δεύτερο κύμα χθες και έπεται συνέχεια και αν όλα ΔΕΝ πάνε καλά, κλείσιμο τον Φλεβάρη). Προς το παρόν, δεν ήμουν ανάμεσα στους απολυθέντες συναδέλφους. Αργότερα, όμως; Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Μέχρι το 2001 τα πράγματα σχετικά με τη δουλειά μου πήγαιναν αρκετά καλά. Από το 1988 έως το 2000 είχα δουλέψει ως διορθώτρια και επιμελήτρια ύλης σε πολλά περιοδικά και εκδοτικούς οίκους. Οι αμοιβές δεν ήσαν ποτέ ιδιαίτερα ικανοποιητικές, με αποτέλεσμα να αλλάζω εργασία (αποχωρώντας οικειοθελώς), αναζητώντας κάτι καλύτερο. Ώσπου το 2000 προσλαμβάνομαι σε μεγάλο εκδοτικό οργανισμό για να εργαστώ ως επιμελήτρια ύλης σε ταξιδιωτικούς οδηγούς. Ο μισθός - τότε- ήταν πολύ καλός, ήτοι 1.100 ευρώ, ενώ άψογο ήταν και το εργασιακό περιβάλλον. Και εκεί ηρέμησα κάπως όσον αφορά την αναζήτηση εργασίας. Ώσπου, κατά τον Νοέμβριο του 2001 αρχίζουν οι... προγραφές του Σύλλα, δηλαδή ομαδικές απολύσεις. Σε μία ημέρα θυμάμαι είχαν απολυθεί καμιά τριανταριά άτομα. Και επειδή η πανίσχυρη εκδοτική εταιρεία είχε υπερβεί το 2% οριζόμενο από τον νόμο ως επιτρεπόμενο όριο απολύσεων, είχε "επιδοτήσει" την απόλυσή μας, δίνοντάς μας διπλή αποζημιώση ούτως ώστε η απόλυσή μας να φανεί ως παραίτηση. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα εργάστηκα ως επιμελήτρια και πάλι σε εγκυκλοπαίδεια γνωστού εκδοτικού ομίλου. Εκεί έμεινα άφωνη με το εύρος της αμαθείας νεαρών αποφοίτων του τμήματος ΦΠΨ της Φιλοσοφικής που δεν ήξεραν πώς κλίνεται το όρος και ο όρος, για να αναφέρω ένα μόνο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κάποια στιγμή η "αναβάθμιση" της εγκυκλοπαίδειας ολοκληρώθηκε και βρέθηκα να αναζητώ και πάλι εργασία. Απασχολήθηκα (με "μαύρη" αμοιβή) σε εκδοτική εταιρεία που εδρεύει στη Δάφνη, όπου (μολονότι είχε πάψει η κυκλοφορία της δραχμής ως νομίσματος) η πληρωμή γινόταν με τη λέξη ΜΙΑ ΔΡΑΧΜΗ ΚΑΙ ΕΙΚΟΣΙ ΛΕΠΤΑ Η ΛΕΞΗ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ 2 ΔΡΑΧΜΕΣ Η ΛΕΞΗ. Έβγαινε κάποιο ποσό τέλος πάντων και γινόταν η μετατροπή του σε δραχμές. Όμως, για να πάρω τέλος πάντων το ποσό αυτό, που δεν ήταν και μεγάλο (ψίχουλα μεταξύ μας), έπρεπε να περάσουν 15 ημέρες από την έκδοση του εντύπου, που πολλές φορές συνέβαινε να εκδοθεί μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα από τότε που το είχα διορθώσει. Οπότε παρακαλούσα για να πάρω έστω και τα ελάχιστα αυτά χρήματα. Ακολούθησε ένα διάστημα που εργάστηκα ως διορθώτρια πάλι σε γυναικεία έντυπα εταιρείας εκδοτικής στον Άγιο Δημήτριο. Η αμοιβή 800 ευρώ, ενώ οι υπερωρίες επί μία εβδομάδα (κάθε μήνα που έκλεινε το έντυπο, δηλαδή ήταν έτοιμο προς έκδοση) φυσικά απλήρωτες. Το εργασιακό περιβάλλον, το λιγότερο που μπορώ να πω, για να το περιγράψω κομψά, ήταν χάλια μαύρα (από συμπεριφορά συναδέλφων-Βυζάντιο [να βγαίνεις από την πόρτα και να νιώθεις το ακόντιο καρφωμένο στην πλάτη] μέχρι αθυροστομίες εργοδότη - η γκλαμουριά μάς μάρανε και η δηθενιά), για να μην αναφερθώ στη βρωμιά του χώρου και στην ύπαρξη ΜΙΑΣ ΜΟΝΟ ΤΟΥΑΛΕΤΑΣ ΓΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ 25 ΓΥΝΑΙΚΩΝ.Για να πω την αλήθεια, εκεί υπέφερα πραγματικά. Έφυγα τρέχοντας, μόνο ΑΕΡΑ δεν φώναζα. Άρχισα πάλι να ψάχνω για δουλειά με τη Χρυσή Ευκαιρία στο χέρι, όπως κάθε φορά που έψαχνα για δουλειά. Τελικά, βρήκα την τωρινή μου δουλειά εδώ στη Δάφνη που μένω. Ο μισθός πάλι 800 ευρώ για να διορθώνω αρχικά δύο έντυπα εβδομαδιαία. Στη συνέχεια τα έντυπα αυξήθηκαν σε οκτώ. Το εργασιακό περιβάλλον το καλύτερο που είχα ποτέ, πολύ καλά παιδιά οι συνάδελφοι, με χιούμορ και καλή διάθεση. Και η δουλειά είχε τον ρυθμό της. Άλλες ημέρες πανικός, άλλες νηνεμία. Ώσπου από τον Ιούλιο που έγιναν οι πρώτες απολύσεις άρχισαν τα κακά μαντάτα. Οι σελίδες των εντύπων μειώνονταν, προσφάτως έκλεισε ένα νιόβγαλτο περιοδικό της εταιρείας, ενώ επίκεινται και άλλες απολύσεις όπως ανέφερα στην αρχή.
Ειλικρινά, έχω απογοητευτεί πολύ από τον εκδοτικό χώρο και έχω κουραστεί. Όύτε είχα ποτέ "κονέ" και γνωριμίες για να τρουπώσω κάπου και να έχω το κεφαλάκι μου ήσυχο. Ίσως αν είχα πάρει εγκαίρως το πτυχίο μου της Φιλοσοφικής στα 4 χρόνια να είχα διοριστεί. Κατά βάθος, όμως, δεν ξέρω εάν ήθελα να ασχοληθώ με την εκπαίδευση. Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού το έβλεπα με ιδιαίτερη υπευθυνότητα. Δεν ήθελα να γίνω καθηγήτρια μόνο και μόνο για να είμαι εξασφαλισμένη διά βίου. Κι όμως, αν το είχα κάνει τότε, δεν θα έτρεχα τώρα. Τέλος πάντων, ας μη μελαγχολήσω τώρα. Θα πάω να κάνω διάδρομο κανένα μισάωρο να "ανέβω" ψυχολογικά. Καλημέρα!