Λατρεμένοι μου γείτονες... και ο κάδος-φάντασμα

Πόσο πολύ μου χαλάει τη διάθεση πρωί πρωί να βλέπω κατσουφιασμένα πρόσωπα (όχι νυσταγμένα, ΚΑΤΣΟΥΦΙΑΣΜΕΝΑ) και ξινισμένες μούρες σαν κακοφορμισμένα σπυριά δεν λέγεται. Πρωί είναι, ξημέρωσε μια καινούργια μέρα (εμπρός στον δρόμο που χάραξε η Σκάρλετ, you know "Gone with the wind"), χαμογέλα και λίγο άνθρωπέ μου. Εντάξει, σε καταλαβαίνω έχεις βάσανα, σκοτούρες, οικονομικό πρόβλημα χοντρό (εδώ που τα λέμε βρες μου έναν που να μην έχει και μετά έλα και πες μου. Σήμερα, π.χ. έχω να περάσω τη μέρα με πέντε ευρώ. Και αν δεν μου δώσουν αύριο τα έναντι που ζήτησα από τη δουλειά, κλάφτα και άστα, αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία), αλλά με το σαγόνι να σαρώνει το ρείθρο θα τα λύσεις; Πες μια καλημέρα στον γείτονά σου (τσάμπα είναι από τα λίγα μαζί με τον αέρα που αναπνέουμε που έχουν μείνει στο τσάμπα), σκάσε λίγο το σφιγμένο χείλι (από το σφίξε σφίξε θα τα καταπιείς καμιά μέρα τα χείλια σου κακομοίρηηηη) και μην είσαι με το που βγαίνεις από την σομόν πολυκατοικία σου με το ζωνάρι λυμένο για καβγά. Ναι, ναι, σ' έχω τσεκάρει από το μπαλκονάκι μου που ποτίζω τα λουλούδια μου, που βγαίνεις σκυφτός, καμπουριαστός σχεδόν και κοιτάς πρώτα πρώτα πάνω κάτω στον δρόμο, με καχύποπτο βλέμμα και την τσαντίλα να σου βγαίνει απ' τα αυτιά. Το βλέμμα του δραγάτη. Τι έγινε ρε παιδιά, μπήκε κανείς στο τσιφλίκι ν' αρπάξει το βιος μας; Άντε κι από καμιά γωνιά θα σκάσει μύτη κι ο Ανέστης Βλάχος με το κουμπούρι να σαπίσει τον εισβολέα. Εν προκειμένω τη γειτόνισσα που θα βγει με ρόμπα και σουρνάμενη παντόφλα να πετάξει (με το γνωστό ακροβατικό στο πεντάλ) τα σκουπίδια στον κάδο. Ναι, γείτονα μουρτζούφλη, κι αυτή την αθώα γραία την κοιτάς με μισό μάτι. Μήπως σ' ενόχλησε ο θόρυβος από το κλείσιμο του καπακιού; Θα κάνω παράπονα στον δήμαρχο να βάζει αθόρυβα καπάκια από δω και στο εξής. Γιατί εσύ, ήσυχο ανθρωπάκι που όλο το σαββατοκύριακο τη βγάζεις στο μπαλκόνι, ήσυχο κι αμίλητο (αλλά σκύβεις όλο περιέργεια προστατευμένο από τη μονίμως κατεβασμένη τέντα να δεις αν διαπιστώσεις ασυνήθιστη κίνηση στο στενό - δεν παίρνεις και καμιά επαναληπτική Μπενέλι να βαράς στο ψαχνό ό,τι κινείται;), ενοχλείσαι όταν σε ΜΗ ΩΡΑ κοινής ησυχίας βάζει κάποιος γείτονας δυνατά τη μουσική - και η μουσική δεν είναι σκυλιά που άδουν αλλά Σεζάρια Εβόρα. Σε ενοχλεί να βλέπεις ζωντανούς και χαρούμενους ανθρώπους γύρω σου. Κι όταν κάποτε υπέπεσα στο ολέθριο σφάλμα να σου πω με χαμόγελο καλημέρα, χάριν της καλής γειτονίας (μια που είσαστε καινούργιοι στην ταπεινή γειτονιά μας και στην λαμπικαρισμένη πολυκατοικία σας με τα μπαλκόνια-γήπεδα), άφησες ένα light μούγκρισμα να το πω, γάβγισμα να το πω, όχι όχι, το βρήκα, άφησες έναν δυσκοίλιο ήχο να υπερσκελίσει το έρκος των (κίτρινων;) οδόντων σου. Παρακολουθείς και παρατηρείς τα πάντα πίσω από το φρούριό σου, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να κάνεις παρατήρηση. Σε ενοχλούσε και ο κάδος μπροστά από την πολυκατοικία σου (που νομίμως είναι η θέση του εκεί) και ένα βράδυ (που δεν έβρεχε) έπιασες και τσιμεντάρισες τη θέση (ποιον νομίζεις πως κοροϊδεύεις ρεεεε;) και απομάκρυνες τον κάδο τσουλώντας τον φάτσα κάρτα στο σπίτι που μένουν στοιβαγμένοι πέντε πέντε κάτι έρμοι Ιρακινοί (που ήδη έχουν άλλον έναν μπροστά τους). Νόμιζες πως κανένας δεν σε έβλεπε, αν και κοίταζες κάθε λίγο και λιγάκι με το υφάκι Αρτέμη Μάτσα μπας και σε βλέπει κανένας. Σε έβλεπα εγώ όμως. Δεν είπα τίποτα και ούτε σε έβγαλα φωτογραφία με το κινητό, κάτι που θα μπορούσα κάλλιστα να είχα κάνει εάν ήμουν ρουφιάνα. Αν, όμως, ήσουν εσύ αυτόπτης μάρτυρας σε ανάλογη περίπτωση, το εκατό θα είχες φωνάξει. Ανθρωπάκι, ε ανθρωπάκι, που είσαι έτοιμος να ορμήσεις αν έστω και αν για λίγα λεπτά παρκάρει κάποιος χριστιανός το αμάξι του στην είσοδο της pilotis σου. Κατά τα άλλα σοβαρότης, πνεύμα και ηθική, πνεύμα και ηθική, αλλά τα σ' έχω τσεκάρει που όταν λείπει η συμβία σου παίρνεις το κινητό και το ταράζεις στα μηνύματα. Με το γνωστό ξινοσοβαρό ύφος του ξινοσοβαρού μαλάκα που είσαι. Περαστικά σου, γείτονα...