Σήμερα 1 Νοεμβρίου 2008 συμπληρώνονται δύο χρόνια από τον θάνατο της μητέρας μου. Πιστεύω πως τα αγαπημένα μας πρόσωπα, ακόμα και εν απουσία ζωής, ζουν μέσα μας. Κι εγώ την κουβαλάω μέσα μου τη μητέρα μου, με την οποία ποτέ δεν είχα πάρα πολύ στενές σχέσεις, ωστόσο τώρ που χάθηκε συνειδητοποίησα ότι την αγαπούσα. Νιώθω ορφανή πραγματικά. Πιστεύω πως μόνο σαν χάνει κάποιος τη μάνα του νιώθει ορφάνια. Θα πάμε κάποιοι λίγοι συγγενείς στο νεκροταφείο. Δεν ήθελα αρχικώς. Νιώθω άβολα σε τέτοιες περιστάσεις. Κυρίως δεν αντέχω τα σχόλια συγγενών, που είναι εξαφανισμένοι όλο τον υπόλοιπο καιρό. Αποφάσισα τελικά να πάω όμως. Να μην αφήσω μόνο τον πατέρα και τον αδελφό μου. Δυστυχώς, ο σύζυγός μου δουλεύει και σήμερα και δεν θα μπορέσει να με συνοδεύσει.Αν και το πρωί ξύπνησα κακόκεφη και προβληματισμένη, στην πορεία συνήλθα. Περπάτησα για περίπου 1 ώρα στον διάδρομό μου και μετά βγήκα έξω και αγόρασα ένα παντελόνι και μία μπλούζα. Ένιωσα καλύτερα. Ελπίζω όλα να κυλήσουν ομαλά γιατί ο 75χρονος ντάντη είναι νευρικός και φωνακλάς και αρπάζεται με το παραμικρό.Τόσο χρόνών είμαι, έχω σπουδάσει, παντρεύτηκα και δεν είμαι έγκυρη για εκείνον. Φεύγω.