Αισιοδοξία, άγγελέ μου

Όσο κι αν στενοχωριέμαι για διάφορα πράγματα, όσο και αν με θλίβουν κάποιες καταστάσεις (που μοιάζουν αδιέξοδες), όσο κι αν όλα αυτά μεγεθύνονται όταν επιστρέφω σπίτι μετά τη δουλειά, ωστόσο το πρωί - κάθε πρωί αισιοδοξώ. Ξυπνάω νωρίς. Αρχικά μέσα στη θολούρα του μισοξύπνιου ορμάνε πάνω μου οι σκέψεις και τα γεγονότα. Όλα μαζί, και ο επανερχόμενος σκεπτικισμός για τις λάθος επιλογές στη ζωή μας. Α, λέω, στον εαυτό μου, για σήκω απ' το κρεβάτι και όρμα στον διάδρομο και άσς τις κλαούρες. Και έτσι γίνεται. Βάζω δυνατά μουσική (καλά όχι και να ξεκουφάνω τους λατρευτούς μου γείτονες), ΚissFM συνήθως, και αρχίζω το περπάτημα. Κάνω γύρω στη μία ώρα. Και όσο κάνω, οι αρνητικές σκέψεις εξανεμίζονται και φεύγουν μακριά. Το μυαλό μου συγκεντρώνεται στο περπάτημα και τη μουσική που ακούω (παίζουν φαντάζομαι και τον ρόλο τους οι ενδορφίνες) και σιγά-σιγά τα πράγματα νομίζω ότι παίρνουν τις πραγματικές τους διαστάσεις, μου φαίνονται πιο αντιμετωπίσιμα, λιγότερο τραγικά. Τότε πραγματικά νιώθω κοντά μου, τον φύλακα-άγγελό μου, την Αισιοδοξία. Και αν και έχω συμπληρώσει τη μια ώρα γρήγορου βαδίσματος, πιέζω τον εαυτό μου να κάνει λίγο ακόμα. Παίρνω έτσι θάρρος, και λέω θα την παλέψεις και σήμερα. Και τότε με κατακλύζει ένα πλούσιο συναίσθημα ευφορίας, που διώχνει κάθε μαυρίλα. Όταν κατεβαίνω από τον διάδρομο, είμαι καταϊδρωμένη, αλλά ευχαριστημένη.
Σήμερα πήρα μιαν απόφαση και θέλω να μείνω πιστή σε αυτή και να την τηρήσω (δεν είμαι και πολύ σταθερός χαρακτήρας είναι αλήθεια). Και αυτό θα το κάνω επειδή δεν θέλω να πικραίνομαι καθημερινά από αδιέξοδες καταστάσεις, που δεν μου προσφέρουν τίποτα. Αποφάσισα να δω τα πράγματα όπως είναι και όχι μέσα από μαγικούς καθρέφτες και εξιδανικευμένα. Και κυρίως να ζήσω τη δική μου ζωή και όχι στη σκιά της ζωής των άλλων.