Όλα στο μυαλό μας είναι, τελικά...

Πέρασε άλλο ένα μοναχικό σαββατοκύριακο, με τις συνήθεις ασχολίες: ψώνια, οικιακές εργασίες, διάβασμα (αυτήν την εποχή διαβάζω το Εγχειρίδιο βλακείας του Δ. Χαριτόπουλου - το βρίσκωαρκούντως ενδιαφέρον), και περίπατο ανά τας ρύμας της Δάφνης. Τον δήμο Δάφνης ελάχιστοι γνώριζαν (πλην των κατοίκων του) πριν γίνει το Μετρό. Για να προσδιορίσω μάλιστα παλαιότερα κατά πού πέφτει έλεγα κοντά στη Λ. Βουλιαγμένης, πριν από το Ελληνικό (αρκετά πριν για να πούμε την αλήθεια). Χθες, Κυριακή λοιπόν, έκανα μια βόλτα κατά την προσφιλή μου συνήθεια. Πέρασα από την Πλατεία Δημαρχείου κατά τις δέκα παρά, πριν σχολάσει η εκκλησία. Ερημιά, και πάλι ερημιά. Όταν αργότερα σχόλασε η εκκλησία, πλημμύρισαν οι δρόμοι με το εκκλησίασμα. Κυρίως γυναίκες ηλικιωμένες, με κομοδινί μαλλί και σκουρόχρωμα ταγεράκια και το αντίδωρο ανά χείρας ή το σακουλάκι με τα κόλυβα από κάποιο μνημόσυνο, που πιάνουν λαλίστατες οι αφιλότιμες το κους κους εν μέση οδώ. Τις Κυριακές και τις εορτές η Δάφνη που δίνει την αίσθηση του χωριού. Σχεδόν όλοι (οι παλιοί κάτοικοι) γνωρίζονται και κουτσομπολεύονται μεταξύ τους. Μιζέρια. Και μετά, ως διά μαγείας ,το πλήθος εξαφανίζεται. Είναι η ώρα της ετοιμασίας του κυριακάτικου ψητού στον φούρνο με πατάτες. Τα καφενεία κλασικά γεμάτα από άντρες, ηλικιωμένους στην πλειοψηφία τους, που επιδίδονται με ζήλο στο ευγενές άθλημα της πρέφας. Και αρκετός κόσμος στα προποτζίδικα, ημεδαπός και αλλοδαπός, να κυνηγάει την τύχη του απεγνωσμένα. Και οι γείτονες της απέναντι από το σπίτι μου κρεμασμένοι στα μπαλκόνια από πρωίας, να παρακολουθούν ως άλλοι Κλουζώ τα τεκταινόμενα στο περίφημο στενό. Με τις μούρες ξινισμένες, ετοιμοπόλεμοι για καυγά... Το φρούτο αυτό ευδοκιμεί στις νεόχτιστες πολυκατοικίες, όλα σχεδόν τα παλιά σπίτια έχουν δοθεί αντιπαροχή, που οικοδομήθηκαν μετά το Μετρό. Και μένουμε εμείς οι παλιοί γείτονες, οι αυτόχθονες, να καλημεριζόμαστε μεταξύ μας. Γιατί οι άλλοι, αν τολμήσεις να τους πεις καλημέρα, μπορεί και να σε βρίσουν. Την έχω βαρεθεί αυτή τη συνοικία. Με πνίγει. Νομίζω ότι ζω σε γειτονιά του '50. Αλλά εδώ είναι το σπίτι μου, τι να κάνω. Θα τους υποστώ τους στριτζωμένους, που όλα τα παρακολουθούν.